Ο αγγουράμπο

"Κάθε μέρα τρως αγγούρι, μα το Σάββατο είσαι μούρη"

λέει του σοφού λαού το σύνθημα που σκοπό έχει να θίξει τον τρόπο ζωής των γκολντενμπόυζ και των λοιπών σκληρά εργαζομένων, που δουλεύουν [τρενάκι] Δευτέρα με Παρασκευή, αλλά το Σάββατο βγαίνουν έξω και τα σπάνε [και ξοδεύουν] σα στερημένοι γιάπηδες. Η παραπάνω κατηγορία ανθρώπων είναι ευρύτερα γνωστή και ως "αγγουμούρη" [< αγγούρι + μούρη]. Η δική μου περίπτωση όμως δεν ανήκει στην κατηγορία της "αγγουμούρης" αλλά σε αυτήν του "αγγουράμπο" [αγγούρι + ράμπο]. Στο καθημερινό δωδεκάωρο εργασιακό αγγούρι έχω ήδη αναφερθεί, οπότε το πρώτο σκέλος έχει καλυφθεί, κι ας μην κουράζω άλλο. Το Σαββατιάτικο Ραμποϋλίκι όμως (κατά τα πρότυπα του "καουμποϋλίκι") είναι καινούργιο φαινόμενο. Προέκυψε φυσικά όμως, γιατί η ατμόσφαιρα του φαινομενικά 'φιλόξενου' Γορίλα είναι τόσο πνιγηρή που πνίγει ακόμα και βόα συσφιγκτήρα...
Γιατί ας πούμε ότι βγαίνεις από το διαμέρισμά σου στο κέντρο του Γορίλα και

• κάνεις να κοιτάξεις κάτω προς τη θάλασσα, και θάλασσα δε βλέπεις (σου κρύβουν τη θέα οι παραπολυόροφες πολυκατοικίες)
  
• κάνεις να κοιτάξεις πίσω προς το βουνό, και βουνό δε βλέπεις (σου κρύβουν τη θέα οι παραπολυόροφες πολυκατοικίες)
  
• κάνεις να κοιτάξεις πάνω προς τον ουρανό και ουρανό δε βλέπεις (έχουν πάρα πολλούς ορόφους οι παραπολυόροφες πολυκατοικίες και πρέπει να σπάσεις το λαιμό σου σαν το Νουρέγιεφ για να δεις γαλάζιο)
  
• κάνεις να κοιτάξεις κάτω στο χώμα και χώμα δε βλέπεις, παρά μόνο άσφαλτο και τσιμέντο και βρωμιά με γαρνιτούρα λιωμένες κατσαρίδες

και ο καιρός περνάει και αρχίζει να σου τη βιδώνει, και ο κόσμος αρρωσταίνει από την αποξένωσή του από τη φύση και ο δήμος Γορίλα πάει και φυτεύει γλάστρες στη στοά των επαιτών και βάζει ηλεκτρικές συσκευές που τιτιβίζουν για να ξεχάσει ο κόσμος τους τόνους μπετόν που τον περιτριγυρίζουν.

Και εκεί που έχω καταλήξει ότι δεν έχω εγώ το πρόβλημα αλλά ο Γορίλας, έρχεται η Μαριλού και μου λέει: "έλα ρε αλήθεια, είσαι Γορίλα; Είχα μείνει κι εγώ εκεί για ένα χρόνο και πέρασα τέλεια! Μου λείπει πολύ, μακάρι να μπορούσα να ξανάρθω..."

Ε, και κάπου εκεί το χάνω, μου τη βιδώνει, μου τη στρουμφίζει πώς το λένε· παίρνω ανάποδες στροφές, παίρνω τηλέφωνο το Γάλλο (άλλος αγγουράμπο αυτός), παίρνουμε τον εξοπλισμό μας, παίρνουμε ένα ταξί (με τόσα παραπολυόροφα κτίρια, όλος ο κόσμος είναι συγκεντρωμένος σε ένα πολύ μικρό κομμάτι γης, συνεπώς και οι αποστάσεις είναι πολύ μικρές) και πάμε στα καταπράσινα βουνά. Βουνά με δέντρα, με βλάστηση, με λάσπη με πέτρες, με μονοπάτια δεκάδων χιλιομέτρων για να μη βαρεθείς ποτέ (50Κ, 70Κ, 78Κ, 100Κ αντίστοιχα τα 4 πιο γνωστά μονοπάτια του Γορίλα), με ρυάκια και ποτάμια, με τεχνητές λίμνες, με βρύα και λειχήνες (γίνεται χωρίς;) και με πιθήκους που σε κοιτάνε σαστιζμένοι, όπως θα σάστιζες εσύ αν έβλεπες έναν να τρώει πατατάκια στο καθιστικό σου. Με δυο λέξεις, Βιετνάμ κατάσταση (ζούγκλα τύπου φάση).

Και κάπως έτσι, με τη Σαββατιάτικη ραμποποίησή μου, τις τρεχάλες πάνω στα βουνά, μέσα στα ρυάκια, δίπλα στα πιθήκια, παλεύω ο καψερός να βρω χοντρικά τις λεπτές ισορροπίες μου...

Σασίν:
η θέα των χιλίων ευρώ (αν θες καλύτερη θα πληρώσεις δύο και τρεις χιλιάδες [και βάλε])