Αποστακτήριο Χιτάτσι

ή αλλιώς: "γιατί δεν θα διψάσουμε ποτέ"

ήταν κάποτε ένα Σάββατο που έβρεχε πολύ· όλο το Σάββατο έβρεχε. Και μετά ήρθε η Κυριακή και πάλι έβρεχε πολύ (και έτσι πήγε στράφι το Σαββατοκύριακο). Μέχρι τη Δευτέρα που ήταν να πάμε στη δουλειά, είχε τελειώσει το νερό και δεν έβρεχε άλλο. Όλη μέρα μάζευε όμως, και την Τρίτη μας ξανάλουσε.

Τέσσερις μέρες λοιπόν η βρόχα στο on-off, κι η υγρασία κούρνιαζε σιγά σιγά στο φιλόξενό μου σπίτι. Τρίτη βράδυ (τσα!), βρίσκω μούχλα στο πατριωτικό μου λάβαρο (μια ελληναρική σημαία κρεμασμένη στο υπνοδωμάτιο), λίγες μέρες μετά, μούχλα στην τσάντα του φορητού, μια βδομάδα αργότερα, μούχλα στα καπέλα τα κρεμασμένα στην κουζίνα, μούχλα ακόμα και στο λουράκι ενός παλιού ρολογιού, ενώ το καλύτερο απ'όλα είναι η ξύλινη πόρτα της κεντρικής εισόδου η οποία είχε φουσκώσει από την υγρασία και δεν άνοιγε/έκλεινε παρά μόνο με κλωτσιές [χωρίς πλάκα... χωρίς καθόλου πλάκα...].

Εντωμεταξύ όλοι στη δουλειά κάναν τους κινέζους μέχρι που τους είπα για την γ*%&κατάσταση στο σπίτι μου, και τότε αρχίσαν όλοι:

- α, αλήθεια, και στο δικό σου σπίτι έτσι είναι;
- Νόμιζα πως έφταιγε η κατασκευή της δικιάς μου πολυκατοικίας.
- Εμένα βασικά μου μουχλιάσαν οι κουρτίνες..
- και σένα; και μένα!
- α, εμένα μου χάλασαν μόνο κάτι ρούχα...


Το πού θα οδηγούσε αυτή η κατάσταση δεν ήθελα να ξέρω κι έτσι αποφάσισα να αγοράσω έναν αποξηραντή (dehumidifier αγγλιστί, αποξηραντής ελληνιστί, αποχυμωτής/αποστακτήριο ελληναριστί) για να την παλέψω. Φυσικά όμως όλη η χώρα είχε πάει να ψωνίσει πριν από μένα (προφανώς γιατί αυτοί είναι φλώροι και έτρεξαν στα μαγαζιά με την πρώτη μουχλίτσα [γούτσου-γούτσου], ενώ εγώ είμαι μάγκας και περίμενα να εξαπλωθεί πρώτα σε όλο το σπίτι). Ως αποτέλεσμα της μαγκιάς μου, έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε 3 μοντέλα αποχυμωτών (τα υπόλοιπα 12 είχαν εξαντληθεί), και έτσι κατέληξα να φέρω στο σπίτι ένα αποστακτήριο Hitachi [γιατί καλή και η ιταλική φινέτσα της Ντελόνγκι, αλλά σαν την ποιότητα της Γιαπωνίας, δεν θα βρεις αλλού πασάκα μου].

Το αποστακτήριο τέθηκε αμέσως σε λειτουργία, ο δίλιτρος κουβάς του γέμιζε σε λιγότερο από 8 ώρες (άδειασμα το πρωί, άδειασμα το βράδυ, 4 λίτρα νερό οξαποδώ σε καθημερινή βάση) και μέσα σε μια βδομάδα η επιχείρηση "STEGNOMA" είχε δείξει ότι θα στεφόταν με επιτυχία. Πράγματι, σε 1-2 βδομάδες, καινούργια μούχλα δεν είχε εμφανιστεί, η παλιά είχε αρχίσει να ξεραίνεται και να υποχωρεί, το πατριωτικό λάβαρο ήρθε πάλι στα ίσα του, ενώ η κεντρική πόρτα ξεφούσκωσε αισθητά και τώρα χρειάζεται μόνο κανα απαλό μπουνίδι για να ανοιγοκλείσει.

Το ζήτημα όμως παραμένει ότι εκτός από:
1) την τραγικά χαμηλή φορολογία και
2) τα πολύ φτηνά αγαθά/υπηρεσίες που βρίσκει κανείς στο Γορίλα,
αδυνατώ να σκεφτώ κάποιον άλλο λόγο για τον οποίο θα ήθελε κάποιος να μείνει εδώ.

Και έτσι και τολμήσει και μου ξαναπει η Μαριλού "μου άρεσε πολύ στο Γορίλα, θέλω να ξανάρθω" θα τη βάλω πρώτα να πιει 2 λίτρα αποχυμωμένο νερό [ποιότητα σίγουρα ανώτερη του νερού βρύσης] έτσι να της θυμίζω και την υγρή πλευρά του είναι της.



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η Γοριλιά της εβδομάδας (φωτογραφίες από το Μακάο, την πρώην Πορτογαλική αποικία κ εμπορικό λιμάνι, και νυν Λας Βέγκας της Ανατολής [μόνο με μεγαλύτερο τζίρο])

Η μητρική μου αγκαλιά, το μητρικό σου δίχτυ

Μαμά με φάσκιωνες μικρό; όχι παιδί μου....