Ανασκόπηση, ανασκολόπιση

Από μια άποψη αποτελεί την απόλυτη ειρωνεία, από μια άλλη όμως ήταν και η απόλυτη -ελληνικών δεδομένων- προειδοποίηση, όταν πριν από 6 μήνες έγραφα με στόμφο "Η επιστροφή του ιστολόγου είναι γεγονός. Λεφτά υπάρχουν." Ακριβώς όπως ο πρωθυπουργάκης μας, έτσι κι εγώ, εννοούσα μεν και πίστευα αυτό που διακήρυττα, ένοιωθα σίγουρος πως θα το κάνω πράξη, αλλά η πραγματικότητα μού διέφευγε με την ίδια χαρακτηριστική ευκολία με την οποία ένα τρένο διαφεύγει από το οπτικό πεδίο του απλανούς βλέμματος μιας βλαμμένης αγελάδας...

Σε μια προσπάθεια να βελτιώσω το κάρμα μου θα προσπαθήσω εδώ μια σύντομη ανασκόπηση των τελευταίων 6 μηνών.

Ανασκόπηση

Ιούλιο μήνα

έμεινα χωρίς δουλειά. Το κακό αφεντικό του καλού μου αφεντικού με φώναξε σε ένα δωματιάκι και μου είπε "γεια χαρά νταν, τον πούλο, κι άντε γεια".

Τον ίδιο μήνα,

λίγο πιο μετά, είπαμε με το Γκωτιέ να μοιράσουμε την απόσταση Ελλάδας-Γορίλα και να βρεθούμε κάπου στη μέση για διακοπές αλά Ιντιάνα Τζόουνς. Συναντηθήκαμε στο νέο Δελχί, περάσαμε χάλια, καταραστήκαμε όποια αγελάδα, ιερή και ανίερη βρήκακε μπροστά μας, μαζέψαμε τις πιο άσχημες εμπειρίες της ζωής μας, μαζέψαμε ωστόσο κι ένα σωρό όμορφες φωτογραφίες που τελικά κανείς δεν πίστεψε πως η Ινδία είναι για το κάμα σούτρα καβάλα...

Ο Αύγουστος

πέρασε προσπαθώντας να εξηγήσω στο κορίτσι μου γιατί επέλεξα την παρέα ενός φίλου μου έναντι της συντροφιάς της μοναδικής μου αγάπης, καθώς ακόμη και το τί γύρευα στο Darjeeling με τρεις 20χρονες σπανιόλες που συνήθιζαν να μπερδεύουν το νεπαλέζικο τσάι με το αφγανικό χασίς...

Σεπτέμβριο, Οκτώβρη, και ολίγον από Νοέμβρη,

έψαξα και βρήκα (ω, Θεοί!) νέον εργοδότη ενώ παράλληλα έζησα σε όλο του το μεγαλείο το κολαστήριο της συζυγικής ζωής...

αρχές Δεκέμβρη,

ενώ ξεχειμώνιαζα σε πάτρια εδάφη έμαθα από την καριόλα υπεύθυνη του ανθρωπίνου δυναμικού, πως ο καριόλης νέος μου εργοδότης αποφάσισε να αποσύρει την πρότασή του και έτσι εγώ έμεινα πάλι χωρίς δουλειά.

τέλος Γενάρη,

πήρα το αεροπλανάκι των τούρκικων χαβά γραμμών και ήρθα -κύριος- πάλι πίσω στο Γορίλα,

Ανασκολόπιση

αλλά με το που πάτησα το πόδι μου στο γαμίδι τούτο μέρος ήθελα να τα μαζέψω και να ξαναφύγω. Θυμήθηκα την έλλειψη καθαριότητας, την έλλειψη χώρου, την έλλειψη ήλιου. Θυμήθηκα δηλαδή τις πρώτες πρώτες μου σκέψεις για την -Γοριλλιώτικης τεχνοτροπίας- αστική εξαθλίωση. Υπερβολικός; Ίσως όχι τόσο, ιδιαίτερα όταν αναλογίζομαι τα ξεχασμένα ξεραμένα ζουμιά στους τσιμεντένιους διαδρόμους της πόλης, τα ανορεξικά αγχωτικά πεζοδρόμια, καθώς και το σχόλιο "Κουρετίνιο μαύρισες" που μου είπαν δυο πρώην συνάδελφοί μου στην πρώτη μας συνάντηση μετά την επιστροφή μου στο Γορίλα. Ίσως απλά ήρθε η ώρα να μαζέψω τα κουβαδάκια μου και να πάω σε άλλη παραλία. Ίσως. Ίσως.