Ο kouretinho πάει Γορίλα

Λα κουκαράτσα, λα κουκαράτσα (x7)

2011-04-21T07:25:00.000-07:00

La cucaracha, la cucaracha / Ya no puede caminar / Porque no tiene, Porque le falta / Marijuana que fumar...

Κουκαράτσα, όπως το λένε οι φίλοι μας οι Μεξικανοί, κακαρότσα, όπως το 'λέγαν οι φίλοι μας οι Ελληνοαμερικανοί, ή κόκ-ροουτς όπως το λένε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, δεν είναι τίποτα άλλο από την "αξιαγάπητη" και πανταχού-παρούσα κατσαρίδα. Το έντομο επιβιώνει παντού, διαπρέπει όμως μόνο σε λίγα μέρη τα οποία είναι συνήθως εχθρικά προς το περιβάλλον αλλά φιλικά προς την παρουσία καφεκόκκινων κριτσανιστών αθάνατων βρωμερών εντόμων. Ένα από αυτά -έκπληξη- είναι και ο Γορίλας.

Η έμπνευσή μου για το θέμα αυτό προήλθε από την μπορδοροδοκόκκινη και εντυπωσιακά αενάως ανακυκλούμενη πεζοδρομιακή γαρνιτούρα που κοσμεί τα περισσότερα γραφικά τσιμεντόστρωτα δρομάκια του Γορίλα κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Γιατί τότε είναι που η κουκαράτσα βγαίνει έξω για βόλτα νομίζοντας πως έχει το πεδίο ελεύθερο για τα νυχτοπερπατήματά της, αλλά τότε είναι επίσης που όλη η πόλη βγαίνει έξω για την εβδομαδιαία δίχως αύριο ποτοποσία και συνάντηση υψηλού επιπέδου. Ο συνδυασμός είναι εκρηκτικός, ο απολογισμός τραγικός: Καλογυαλισμένα δερμάτινα παπούτσια του ΑμερικανοΑγγλάρα τραπεζίτη των Μιντ-Λέβελς που αναζητά φτηνό ποτό και φτηνό μ*ν* να περάσει τη βραδιά του από τη μία, και ψηλοτάκουνο υπόδημα της και καλά κυρίας των Μιντ-Λέβελς που αποζητά φτηνό ποτό και ένα ακριβό κ*βλ* να την μπουκώνει για το υπόλοιπο της ζωής της, από την άλλη. Μοναδικό θύμα: οι γηγενείς κουκαράτσες που βιώνουν -μια κι έξω- το βάρος του ακριβού υποδήματος και την αφόρητη πίεση ανάμεσα στο -βρώμικο ούτως ή άλλως- τσιμέντο και τη σκληρή -καλής ποιότητας- σόλα.

Σάββατο, αλλά κυρίως Κυριακή μεσημέρι, η πόλη μετράει τα θύματά της. Πόσες σώθηκαν, πόσες χάθηκαν σε μια βραδιά κανείς δεν ξέρει. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεσαι είναι να μην πατήσεις κι εσύ αυτά που πάτησαν οι άλλοι.

Και για να μην κατηγορηθώ ως αδερφή και υπερβολικός, παραθέτω ευθύς αμέσως ορισμένες φωτογραφίες αρχείου που τραβήχτηκαν μια τυχαία Κυριακή του Σεπτέμβρη. Σύμφωνα με τα πρόπερτιζ των αρχείων -που ποτέ δεν ψεύδονται- όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν σε διάστημα 22 λεπτών...

ΦΩΤΟΣ

Είθε τα πόδια που θα σας πατούν να είναι ψηλά και δίχως κυτταρίτιδα (για τις γυναίκες) και τα πορτοφόλια τίγκα στις πιστωτικές και χοντρά όσο κι οι σόλες (για τους άνδρες). Αμήν.

Ο κύβος ερημάχθη

2011-04-21T06:49:00.000-07:00

Ο κύβος ερρίφθη, έπεσε, ρήμαξε, έγινε χίλια κομμάτια. Δε βγαίνω μάνα μου δε βγαίνω. Η επιχείρηση (ιστολόγιο) έπνεε εδώ και καιρό τα λοίσθια και λόγω οικονομικής κρίσης -στο πνεύμα των καιρών ακόμη κι ως απόδημος Ελληνάρας- ήρθε η ώρα να βάλω λουκέτο. Εν συντομία, εγώ ο Κουρετίνιο, πήρα την απόφαση να αφήσω το βούρκο με τα λούσ(τρ)α και να την κάνω για άλλες πολιτείες. Το επόμενο βήμα έχει ήδη αποφασιστεί, δεν θα ανακοινωθεί όμως άμεσα γιατί θα κάνει μπαμ (και κρα (και γιάου)).

Προς το παρόν, και όσο προλαβαίνω προτού τα μαζέψω και φύγω, θα αφοσιωθώ ολοκληρωτικά ώστε να καταδείξω τα κακώς κείμενα της ιδιάζουσας τούτης πόλης κράτους. Ισοδύναμα = θα παρουσιάσω όλο το υλικό που τόσο καιρό τώρα μάζευα, για να κράξω με όλο μου το είναι το μπορντέλο που λέγεται Γορίλας. Η αντικειμενικότητα των κειμένων θα πρέπει να θεωρείται κάτι παραπάνω από δεδομένη· ας μην ξεχνάμε, φεύγω υπό το καθεστώς της στημενολεμονόκουπας, δηλαδή ξινός και παρατημένος (άνεργος γαρ)...

Βαθιά ανάσα... λετ δε κράξινγκ μπι(γ)κίν!

Ανασκόπηση, ανασκολόπιση

2011-01-29T00:48:00.000-08:00

Από μια άποψη αποτελεί την απόλυτη ειρωνεία, από μια άλλη όμως ήταν και η απόλυτη -ελληνικών δεδομένων- προειδοποίηση, όταν πριν από 6 μήνες έγραφα με στόμφο "Η επιστροφή του ιστολόγου είναι γεγονός. Λεφτά υπάρχουν." Ακριβώς όπως ο πρωθυπουργάκης μας, έτσι κι εγώ, εννοούσα μεν και πίστευα αυτό που διακήρυττα, ένοιωθα σίγουρος πως θα το κάνω πράξη, αλλά η πραγματικότητα μού διέφευγε με την ίδια χαρακτηριστική ευκολία με την οποία ένα τρένο διαφεύγει από το οπτικό πεδίο του απλανούς βλέμματος μιας βλαμμένης αγελάδας...

Σε μια προσπάθεια να βελτιώσω το κάρμα μου θα προσπαθήσω εδώ μια σύντομη ανασκόπηση των τελευταίων 6 μηνών.

Ανασκόπηση

Ιούλιο μήνα

έμεινα χωρίς δουλειά. Το κακό αφεντικό του καλού μου αφεντικού με φώναξε σε ένα δωματιάκι και μου είπε "γεια χαρά νταν, τον πούλο, κι άντε γεια".

Τον ίδιο μήνα,

λίγο πιο μετά, είπαμε με το Γκωτιέ να μοιράσουμε την απόσταση Ελλάδας-Γορίλα και να βρεθούμε κάπου στη μέση για διακοπές αλά Ιντιάνα Τζόουνς. Συναντηθήκαμε στο νέο Δελχί, περάσαμε χάλια, καταραστήκαμε όποια αγελάδα, ιερή και ανίερη βρήκακε μπροστά μας, μαζέψαμε τις πιο άσχημες εμπειρίες της ζωής μας, μαζέψαμε ωστόσο κι ένα σωρό όμορφες φωτογραφίες που τελικά κανείς δεν πίστεψε πως η Ινδία είναι για το κάμα σούτρα καβάλα...

Ο Αύγουστος

πέρασε προσπαθώντας να εξηγήσω στο κορίτσι μου γιατί επέλεξα την παρέα ενός φίλου μου έναντι της συντροφιάς της μοναδικής μου αγάπης, καθώς ακόμη και το τί γύρευα στο Darjeeling με τρεις 20χρονες σπανιόλες που συνήθιζαν να μπερδεύουν το νεπαλέζικο τσάι με το αφγανικό χασίς...

Σεπτέμβριο, Οκτώβρη, και ολίγον από Νοέμβρη,

έψαξα και βρήκα (ω, Θεοί!) νέον εργοδότη ενώ παράλληλα έζησα σε όλο του το μεγαλείο το κολαστήριο της συζυγικής ζωής...

αρχές Δεκέμβρη,

ενώ ξεχειμώνιαζα σε πάτρια εδάφη έμαθα από την καριόλα υπεύθυνη του ανθρωπίνου δυναμικού, πως ο καριόλης νέος μου εργοδότης αποφάσισε να αποσύρει την πρότασή του και έτσι εγώ έμεινα πάλι χωρίς δουλειά.

τέλος Γενάρη,

πήρα το αεροπλανάκι των τούρκικων χαβά γραμμών και ήρθα -κύριος- πάλι πίσω στο Γορίλα,

Ανασκολόπιση

αλλά με το που πάτησα το πόδι μου στο γαμίδι τούτο μέρος ήθελα να τα μαζέψω και να ξαναφύγω. Θυμήθηκα την έλλειψη καθαριότητας, την έλλειψη χώρου, την έλλειψη ήλιου. Θυμήθηκα δηλαδή τις πρώτες πρώτες μου σκέψεις για την -Γοριλλιώτικης τεχνοτροπίας- αστική εξαθλίωση. Υπερβολικός; Ίσως όχι τόσο, ιδιαίτερα όταν αναλογίζομαι τα ξεχασμένα ξεραμένα ζουμιά στους τσιμεντένιους διαδρόμους της πόλης, τα ανορεξικά αγχωτικά πεζοδρόμια, καθώς και το σχόλιο "Κουρετίνιο μαύρισες" που μου είπαν δυο πρώην συνάδελφοί μου στην πρώτη μας συνάντηση μετά την επιστροφή μου στο Γορίλα. Ίσως απλά ήρθε η ώρα να μαζέψω τα κουβαδάκια μου και να πάω σε άλλη παραλία. Ίσως. Ίσως.

Εμβρυοφαντάσματα... σπερματοσκορπίσματα...

2010-07-14T00:08:00.000-07:00

Ή αλλιώς: "τί άλλο θα σκεφτεί κανείς για να γ*μ*σ*..."

Ακολουθεί απόσπασμα από Γοριλιώτικη εφημερίδα

Γορίλας, Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010

Σεξορκιστής. Μια 20χρονη κοπέλα, έχοντας μόλις κάνει σεξ με το αγόρι της, αρχίζει να νιώθει άρρωστη. Μία γυναίκα την ενημερώνει ότι η αρρώστια της έχει προκληθεί από "εμβρυοφαντάσματα" αλλά της λέει επίσης ότι ο 63χρονος γκόμενός της είναι εξορκιστής που μπορεί να την γιατρέψει αν κοιμηθεί μαζί του. Το κορίτσι δέχεται να πηδηχτεί με το πουρό, ΔΙΣ (ίσως όχι τόσο πουρό τελικά) ώστε να καταφέρει να ξεφορτωθεί τα "εμβρυοφαντάσματα". Λίγο καιρό αργότερα, αφού διαβάζει στις εφημερίδες για ορισμένες περιπτώσεις γυναικών που εξαπατήθηκαν με παρόμοιο τρόπο, το κορίτσι συνειδητοποιεί ότι την πάτησε την μπανανόφλουδα (κι ότι την έφαγε την μπαμπάνα, ΔΙΣ). Έτσι, ενημερώνει έναν κοινωνικό λειτουργό ο οποίος με τη σειρά του κάνει αναφορά στην αστυνομία.

Και μετά θυμήθηκα την αείμνηστη ατάκα, "δεν πρόκειται να πάω την κορούλα μου πίσω στην Ελλάδα. Εκεί είναι ζούγκλα ρε. Θα μου τη φάνε ζωντανή!". Α, ρε μπαρμπαμπίλιο και να'ξερες τα παραδοσιακά, τα γιατρικά της Κίνας...

Υ.Γ. Κουρετίνιο είναι εδώς, γυμνασμένος, δυνατός. Η επιστροφή του ιστολόγου είναι γεγονός. Λεφτά υπάρχουν.

Βρώμικο μυαλό, καθαρός φακός

2010-03-28T08:04:00.000-07:00

πολλά ποτά,
φτηνές πουτάνες,
δυτικοί λογιών λογιών.
Wan Chai,
Κυριακή μεσημέρι

Πάμε· δικό σας...

Αποστακτήριο Χιτάτσι

2010-03-20T22:19:00.000-07:00

ή αλλιώς: "γιατί δεν θα διψάσουμε ποτέ"

ήταν κάποτε ένα Σάββατο που έβρεχε πολύ· όλο το Σάββατο έβρεχε. Και μετά ήρθε η Κυριακή και πάλι έβρεχε πολύ (και έτσι πήγε στράφι το Σαββατοκύριακο). Μέχρι τη Δευτέρα που ήταν να πάμε στη δουλειά, είχε τελειώσει το νερό και δεν έβρεχε άλλο. Όλη μέρα μάζευε όμως, και την Τρίτη μας ξανάλουσε.

Τέσσερις μέρες λοιπόν η βρόχα στο on-off, κι η υγρασία κούρνιαζε σιγά σιγά στο φιλόξενό μου σπίτι. Τρίτη βράδυ (τσα!), βρίσκω μούχλα στο πατριωτικό μου λάβαρο (μια ελληναρική σημαία κρεμασμένη στο υπνοδωμάτιο), λίγες μέρες μετά, μούχλα στην τσάντα του φορητού, μια βδομάδα αργότερα, μούχλα στα καπέλα τα κρεμασμένα στην κουζίνα, μούχλα ακόμα και στο λουράκι ενός παλιού ρολογιού, ενώ το καλύτερο απ'όλα είναι η ξύλινη πόρτα της κεντρικής εισόδου η οποία είχε φουσκώσει από την υγρασία και δεν άνοιγε/έκλεινε παρά μόνο με κλωτσιές [χωρίς πλάκα... χωρίς καθόλου πλάκα...].

Εντωμεταξύ όλοι στη δουλειά κάναν τους κινέζους μέχρι που τους είπα για την γ*%&κατάσταση στο σπίτι μου, και τότε αρχίσαν όλοι:

- α, αλήθεια, και στο δικό σου σπίτι έτσι είναι;
- Νόμιζα πως έφταιγε η κατασκευή της δικιάς μου πολυκατοικίας.
- Εμένα βασικά μου μουχλιάσαν οι κουρτίνες..
- και σένα; και μένα!
- α, εμένα μου χάλασαν μόνο κάτι ρούχα...

Το πού θα οδηγούσε αυτή η κατάσταση δεν ήθελα να ξέρω κι έτσι αποφάσισα να αγοράσω έναν αποξηραντή (dehumidifier αγγλιστί, αποξηραντής ελληνιστί, αποχυμωτής/αποστακτήριο ελληναριστί) για να την παλέψω. Φυσικά όμως όλη η χώρα είχε πάει να ψωνίσει πριν από μένα (προφανώς γιατί αυτοί είναι φλώροι και έτρεξαν στα μαγαζιά με την πρώτη μουχλίτσα [γούτσου-γούτσου], ενώ εγώ είμαι μάγκας και περίμενα να εξαπλωθεί πρώτα σε όλο το σπίτι). Ως αποτέλεσμα της μαγκιάς μου, έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε 3 μοντέλα αποχυμωτών (τα υπόλοιπα 12 είχαν εξαντληθεί), και έτσι κατέληξα να φέρω στο σπίτι ένα αποστακτήριο Hitachi [γιατί καλή και η ιταλική φινέτσα της Ντελόνγκι, αλλά σαν την ποιότητα της Γιαπωνίας, δεν θα βρεις αλλού πασάκα μου].

Το αποστακτήριο τέθηκε αμέσως σε λειτουργία, ο δίλιτρος κουβάς του γέμιζε σε λιγότερο από 8 ώρες (άδειασμα το πρωί, άδειασμα το βράδυ, 4 λίτρα νερό οξαποδώ σε καθημερινή βάση) και μέσα σε μια βδομάδα η επιχείρηση "STEGNOMA" είχε δείξει ότι θα στεφόταν με επιτυχία. Πράγματι, σε 1-2 βδομάδες, καινούργια μούχλα δεν είχε εμφανιστεί, η παλιά είχε αρχίσει να ξεραίνεται και να υποχωρεί, το πατριωτικό λάβαρο ήρθε πάλι στα ίσα του, ενώ η κεντρική πόρτα ξεφούσκωσε αισθητά και τώρα χρειάζεται μόνο κανα απαλό μπουνίδι για να ανοιγοκλείσει.

Το ζήτημα όμως παραμένει ότι εκτός από:
1) την τραγικά χαμηλή φορολογία και
2) τα πολύ φτηνά αγαθά/υπηρεσίες που βρίσκει κανείς στο Γορίλα,
αδυνατώ να σκεφτώ κάποιον άλλο λόγο για τον οποίο θα ήθελε κάποιος να μείνει εδώ.

Και έτσι και τολμήσει και μου ξαναπει η Μαριλού "μου άρεσε πολύ στο Γορίλα, θέλω να ξανάρθω" θα τη βάλω πρώτα να πιει 2 λίτρα αποχυμωμένο νερό [ποιότητα σίγουρα ανώτερη του νερού βρύσης] έτσι να της θυμίζω και την υγρή πλευρά του είναι της.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η Γοριλιά της εβδομάδας (φωτογραφίες από το Μακάο, την πρώην Πορτογαλική αποικία κ εμπορικό λιμάνι, και νυν Λας Βέγκας της Ανατολής [μόνο με μεγαλύτερο τζίρο])

Η μητρική μου αγκαλιά, το μητρικό σου δίχτυ

Μαμά με φάσκιωνες μικρό; όχι παιδί μου....

Ο αγγουράμπο

2010-03-06T23:55:00.000-08:00

"Κάθε μέρα τρως αγγούρι, μα το Σάββατο είσαι μούρη"

λέει του σοφού λαού το σύνθημα που σκοπό έχει να θίξει τον τρόπο ζωής των γκολντενμπόυζ και των λοιπών σκληρά εργαζομένων, που δουλεύουν [τρενάκι] Δευτέρα με Παρασκευή, αλλά το Σάββατο βγαίνουν έξω και τα σπάνε [και ξοδεύουν] σα στερημένοι γιάπηδες. Η παραπάνω κατηγορία ανθρώπων είναι ευρύτερα γνωστή και ως "αγγουμούρη" [< αγγούρι + μούρη]. Η δική μου περίπτωση όμως δεν ανήκει στην κατηγορία της "αγγουμούρης" αλλά σε αυτήν του "αγγουράμπο" [αγγούρι + ράμπο]. Στο καθημερινό δωδεκάωρο εργασιακό αγγούρι έχω ήδη αναφερθεί, οπότε το πρώτο σκέλος έχει καλυφθεί, κι ας μην κουράζω άλλο. Το Σαββατιάτικο Ραμποϋλίκι όμως (κατά τα πρότυπα του "καουμποϋλίκι") είναι καινούργιο φαινόμενο. Προέκυψε φυσικά όμως, γιατί η ατμόσφαιρα του φαινομενικά 'φιλόξενου' Γορίλα είναι τόσο πνιγηρή που πνίγει ακόμα και βόα συσφιγκτήρα...
Γιατί ας πούμε ότι βγαίνεις από το διαμέρισμά σου στο κέντρο του Γορίλα και

κάνεις να κοιτάξεις κάτω προς τη θάλασσα, και θάλασσα δε βλέπεις (σου κρύβουν τη θέα οι παραπολυόροφες πολυκατοικίες)
κάνεις να κοιτάξεις πίσω προς το βουνό, και βουνό δε βλέπεις (σου κρύβουν τη θέα οι παραπολυόροφες πολυκατοικίες)
κάνεις να κοιτάξεις πάνω προς τον ουρανό και ουρανό δε βλέπεις (έχουν πάρα πολλούς ορόφους οι παραπολυόροφες πολυκατοικίες και πρέπει να σπάσεις το λαιμό σου σαν το Νουρέγιεφ για να δεις γαλάζιο)
κάνεις να κοιτάξεις κάτω στο χώμα και χώμα δε βλέπεις, παρά μόνο άσφαλτο και τσιμέντο και βρωμιά με γαρνιτούρα λιωμένες κατσαρίδες

και ο καιρός περνάει και αρχίζει να σου τη βιδώνει, και ο κόσμος αρρωσταίνει από την αποξένωσή του από τη φύση και ο δήμος Γορίλα πάει και φυτεύει γλάστρες στη στοά των επαιτών και βάζει ηλεκτρικές συσκευές που τιτιβίζουν για να ξεχάσει ο κόσμος τους τόνους μπετόν που τον περιτριγυρίζουν.

Και εκεί που έχω καταλήξει ότι δεν έχω εγώ το πρόβλημα αλλά ο Γορίλας, έρχεται η Μαριλού και μου λέει: "έλα ρε αλήθεια, είσαι Γορίλα; Είχα μείνει κι εγώ εκεί για ένα χρόνο και πέρασα τέλεια! Μου λείπει πολύ, μακάρι να μπορούσα να ξανάρθω..."

Ε, και κάπου εκεί το χάνω, μου τη βιδώνει, μου τη στρουμφίζει πώς το λένε· παίρνω ανάποδες στροφές, παίρνω τηλέφωνο το Γάλλο (άλλος αγγουράμπο αυτός), παίρνουμε τον εξοπλισμό μας, παίρνουμε ένα ταξί (με τόσα παραπολυόροφα κτίρια, όλος ο κόσμος είναι συγκεντρωμένος σε ένα πολύ μικρό κομμάτι γης, συνεπώς και οι αποστάσεις είναι πολύ μικρές) και πάμε στα καταπράσινα βουνά. Βουνά με δέντρα, με βλάστηση, με λάσπη με πέτρες, με μονοπάτια δεκάδων χιλιομέτρων για να μη βαρεθείς ποτέ (50Κ, 70Κ, 78Κ, 100Κ αντίστοιχα τα 4 πιο γνωστά μονοπάτια του Γορίλα), με ρυάκια και ποτάμια, με τεχνητές λίμνες, με βρύα και λειχήνες (γίνεται χωρίς;) και με πιθήκους που σε κοιτάνε σαστιζμένοι, όπως θα σάστιζες εσύ αν έβλεπες έναν να τρώει πατατάκια στο καθιστικό σου. Με δυο λέξεις, Βιετνάμ κατάσταση (ζούγκλα τύπου φάση).

Και κάπως έτσι, με τη Σαββατιάτικη ραμποποίησή μου, τις τρεχάλες πάνω στα βουνά, μέσα στα ρυάκια, δίπλα στα πιθήκια, παλεύω ο καψερός να βρω χοντρικά τις λεπτές ισορροπίες μου...

Σασίν:
η θέα των χιλίων ευρώ (αν θες καλύτερη θα πληρώσεις δύο και τρεις χιλιάδες [και βάλε])

Παραλογισμοί αλά Γορίλα [οι απαντήσεις]

2010-02-17T05:49:00.000-08:00

για το φετινό καρναβάλι ντύνομαι Σαββάλας [τι θυμήθηκα πάλι...] και αρχίζω την "ανάλυση κειμένου"

1. καταπιεσμένοι γιαπωνέζοι μέσης ηλικίας ξεπεταλίζουνε γαμίζοντας δεκατετράχρονες παρθένες

ο ποιητής επηρεασμένος από το βιβλίο Sex Slaves της ακραίας φεμινίστριας Louise Brown, παραθέτει σε μία πρόταση τη σοκαριστική αλήθεια, ότι δηλαδή οι γιαπωνέζοι είναι οι πιο καταπιεσμένοι σεξουαλικά τε και κοινωνικά άντρες σ'όλη την Ασία, λόγος (ένας από) που τους καθιστά τους καλύτερους πελάτες στα μπουρδέλα της κίτρινης ηπείρου. Ιδιαίτερα σε ό,τι έχει να κάνει με ξεπαρθένιασμα νεαρών κορασίδων, ο Τακάσι -λέει η φεμινίστρια- βγάζει τα γεν από την τσέπη του, βγάζει τον Χιροχίτο που κρύβει μέσα, βγάζει το άχτι του και ξεπεταλίζει (μετάφραση του αγγλικού deflower) τις τυχερές μέσα στην ατυχία τους (γιατί άλλο να σε ξεπεταλίζει ο Τακάσι κι άλλο ο Μουτόμπο...) δεκατετράχρονες (πάνω-κάτω) μέχρι πρότινος παρθένες...

2. τα ποντίκια του Βαντίζελ κυνηγάνε γάτες σερνικές

Ο ποιητής είδε πρόσφατα την ταινία "οι γρήγοροι και οι φουριόζοι" και ήθελε να εκφράσει τον εντυπωσιασμό του από τα ποντίκια του κεντρικού ήρωα Βαν Ντίζελ, ποντίκια που είναι τόσο μεγάλα που τρομάζουν γάτες. Γάτες αρσενικές. Ή σερνικές όπως τις λένε στο χωριό του

3. ο δήμος φυτεύει γλάστρες στη στοά των επαιτών, μπας και αποτρέψει την εκδήλωση αρρωστημένης ψυχασθένειας [λόγω έλλειψης πρασίνου]

πλησίον της δουλειάς (του ποιητή) βρίσκεται μια στοά, βρώμικη, κακοφωτισμένη, εξαθλιωμένη. Σ'αυτή τη στοά μαζεύονται κάθε μέρα διάφοροι μη αρτιμελείς ζητιάνοι, οι οποίοι πότε κάθονται μπρούμυτα στο τσιμέντο και κάνουν πως κολυμπάνε ελεύθερο με τα κομμένα χέρια τους, πότε κάνουν πως χτυπάνε το κεφάλι τους στο πάτωμα λόγω αβάσταχτης σχιζοφρένειας, πότε σε κοιτάνε με ύφος λυπηρό πίσω από την ολοκληρωτικά εγκαμμένη (εγκαίω > έγκαυμα > εγκαμμένη) και λιωμένη επιδερμίδα του προσώπου τους. Αυτή τη στοά, επέλεξε να ωραιοποιήσει ο δήμος Γορίλα, βάζοντας ξύλινο περπατήσιμο δάπεδο, επιτοίχιες γλάστρες, κάτι μόνιτορ να δείχνουν πράσινα φυσικά τοπία, αλλά και κρυμμένα ηχεία που αντηχούν κελαηδίσματα πουλιών (!). Η έλλειψη πρασίνου στο Χονγκ Κονγκ είναι τέτοια που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τις περιοχές Κυψέλης και Παγκρατίου...

4. η χοντρέλω βρίσκει στο Γορίλα τον παράδεισό της [δυο κουλτούρες, δυο πρωτοχρονιές, δυο φορές σοκολατάκια]

Ο Γορίλας είναι ένα περίεργο κράμα πολιτισμών. Από τη μία ο δυτικός με τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά και τα σοκολατάκια, κι από την άλλη η Κινέζικη Πρωτοχρονιά με τα πυροτεχνήματα και τα φαναράκια και ξανά μανά... τα σοκολατάκια. Πώς να μην είναι ο παράδεισος της χοντρέλως;

5. σ'ένα σπασμπένο [αλά Γορίλα] μοντέρνο γκεημπόυ, παίζω παράνομα ρώσικα παιχνίδια

μοντέρνο γκεημπόυ είναι το nintendo ds, ούτε γκεύ μπόυ, ούτε γκέυ μπαρ (μα πόσο ρηχοί, Θέ μου, αυτοί οι πολυτεχνίτες...). Σπασμένο είναι επειδή στο Γορίλα όλα σπάνε, όλα ξεκλειδώνουν. Έτσι και για το γκεημ μπόυ, μπορείς να πας -κύριος- σ'ένα μαγαζί να αγοράσεις μια μνήμη κι έναν αντάπτορα και να ξεγελάς το γκεημ μπόυ που νομίζει ότι έχεις αγοράσει την επίσημη κασέτα με τα παιχνίδια (τα οποία κατεβάζεις σε χρόνο ντε τε από το ιντερνέτ, ο τόνος στη λήγουσα, είμαι προχωρημένης ηλικίας)... Όσο για τα παράνομα ρώσικα παιχνίδια, είναι: [παίζω παράνομα] [ρώσικα παιχνίδια] και όχι [παίζω] [παράνομα ρώσικα παιχνίδα], όπου [παίζω παράνομα] = έχω κατεβάσει αντί να αγοράσω, και [ρώσικα παιχνίδια] = tetris. Γιατί και το τέτρις ρώσικο είναι. Ματ Ρασίγια!...........

6. ο Κορεάτης ο κοντός χτύπησε εβδομήκοντα πουσάπς και κέρδισε των τρέηντερ το [τι άλλο;] στοίχημα.

ο ποιητής θέλει να δηλώσει πως οι φίλοι του οι τρέηντερ είναι όλοι τζογαδόροι. Που δεν ισχύει βέβαια, αλλά τι τα θες, ποιητική αδεία.

Μπόνους!
Η Γοριλιά της εβδομάδας: πρωτοχρονιάτικα φακελάκια. Θρησκεία και λεφτά, ποιά η διαφορά; Πρώτη μέρα (επίσημη εργάσιμη) σήμερα στη δουλειά μετά την αλλαγή του χρόνου (μόλις μπήκαμε στη χρονιά του Τίγρη) και οι συνάδελφοι είπαν να κρατήσουν την παράδοση, η οποία θέλει όλους τους μεγάλους να δίνουν ένα εορταστικό φακελάκι -με εορταστικά λεφτάκια- στους μικρούς (και κυρίως τους εργένηδες), οι εργοδότες στους εργαζόμενους, οι σπιτονοικοκύραίοι στο θυρωρό και πάει λέγοντας. Στην παρακάτω φωτό φαίνεται η πλούσια -τουλάχιστον σε χρώματα και σχέδια- συγκομιδή μου.

gung hay fat choy (= καλή χρονιά) σε όλους
καλή χρονιά του τίγρη · και της τίγρεως

Παραλογισμοί αλά Γορίλα

2010-02-11T06:02:00.000-08:00

Την ώρα που
καταπιεσμένοι γιαπωνέζοι μέσης ηλικίας ξεπεταλίζουνε γαμίζοντας δεκατετράχρονες παρθένες

και ενώ
τα ποντίκια του Βαντίζελ κυνηγάνε γάτες σερνικές

ο δήμος
φυτεύει γλάστρες στη στοά των επαιτών, μπας και αποτρέψει την εκδήλωση αρρωστημένης ψυχασθένειας [λόγω έλλειψης πρασίνου]

Τελεία.

Την ίδια ώρα,
η χοντρέλω βρίσκει στο Γορίλα τον παράδεισό της [δυο κουλτούρες, δυο πρωτοχρονιές, δυο φορές σοκολατάκια]

εγώ,
σ'ένα σπασμπένο [αλά Γορίλα] μοντέρνο γκεημπόυ, παίζω παράνομα ρώσικα παιχνίδια

ενώ ο Κορεάτης ο κοντός
χτύπησε εβδομήκοντα πουσάπς και κέρδισε των τρέηντερ το [τι άλλο;] στοίχημα.

Κι ας έρθει τώρα η Πορτάρη να μου πει τι εννοώ.

Πουτάνα...

Κοινωνία...

Για την εμπειρία...

2010-01-25T06:01:00.000-08:00

ή αλλιώς "τι σου κάνει το μάρκετινγκ"...

Η λεβεντογέννα η μάνα μου χρόνια τώρα με συμβουλεύει να προσέχω γιατί έχω -λέει- χαρακτήρα ριψοκίνδυνο, γιατί φτάνω τον εαυτό μου στα όριά του, γιατί κάνω πράγματα μόνο και μόνο για την εμπειρία...

και καμιά φορά ισχύει, αφού είναι αλήθεια πως με ιντριγκάρει, όπως όλους μας φαντάζομαι, (έτσι Τσαμπίκο;) το καινούργιο, το αλλόκοτο, το διαφορετικό. Το 'πέρα από τα συνηθισμένα', το 'αν είναι δυνατόν', το 'όχι ρε φίλε, τι λες τώρα'...
Όχι, δεν αναφέρομαι σε σεξ, βία (νοθεία;) δεν έκανα παρτούζα με δίδυμες Κινέζες, δεν ρούφηξα την κόκα της καλής κοινωνίας, δεν έκανα τη σούφρα μου χονγκονέζικη πεντάρα στη διάρκεια ομοφυλοφιλικού έρωτα, ούτε αλκοολιάστικα μέχρι θανάτου. Αντ'αυτών...

ΠΗΓΑ ΚΑΙ ΕΙΔΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ ΣΤΟ ΧΟΝΓΚ ΚΟΝΓΚ!

Μάλιστα, μάλιστα, μάλιστα...

Ο "Ηλίας του 16ου" σε μία [και μοναδική δυστυχώς] προβολή, στα πολυσινεμά του ifc mall στο κέντρο της πόλης!

Βραδιά ευρωπαϊκού κινηματογράφου [Φιλιππίδης], προσφερόμενου σε έναι κοινό που διψάει για τέχνη [Φιλιππίδης] και ποιοτικό σινεμά [Φιλιππίδης]. Σε μια αίθουσα κατάμεστη, όπου ο Πέτρος Φιλιππίδης, με αυτή την αξιολάτρευτη φάτσα [Φιλιππίδης] και το μοναδικό του χαμόγελο [Φιλιππίδης] έδειξε στον κόσμο ότι η Ελλάδα [Φιλιππίδης] ακόμα παράγει πολιτισμό [Φιλιππίδης].

Καληνύχτα για τώρα, Δευτέρα βράδυ γαρ (ενώ παράλληλα η γκορασίδα περιμένει έτοιμη να χτυπήσει με το τηλεφωνικό τηγάνι...)

Εν αναμονή:
1) στήριξης από το επίσημο κράτος,
2) νέων ένδοξων στιγμών στην κατακλυσμιαία εξάπλωση του ελληνικού πολιτισμού προς Ανατολάς
3) χολυγοντιανής υπερπαραγωγής του μπλοκμπαστερικού Κώστα Τσάκωνα
σας ασπάζομαι αδελφικά και σας εύχομαι και στα δικά σας.

Ζήτω το έθνος [το ελληναρικό], και σας παρακαλώ [Σάς Παρακαλώ] μην ξεχνάτε τη διασπορά. Εμείς εδώ, οι Ελληνάρες οι ξεριζωμένοι για ένα κομμάτι ψωμί και μια ταινία Φιλιππίδη ζούμε............

οχτώ μουνί δέκα

2009-11-22T04:47:00.000-08:00

"φυσιολογικός άνθρωπος μαθαίνει κινέζικα;"
Απάντηση: "Ναι!"

"Συγγνώμη λάθος, μόλις κοπήκατε. Περάστε το Σεπτέμβριο..."

Στα κινέζικα α (τα μανταρίνικα) υπάρχουν λέει τέσσερις τονικότητες, δηλαδή τα σου σου σου σου είναι όλα λέξεις διαφορετικές. Στα κινέζικα βου (τα καντονέζικα, αυτά που μιλιούνται στο Γορίλα) υπάρχουν λέει εννιά τονικότητες(!) δηλαδή τα σου σου σου σου σου σου σου σου και σου είναι όλα (μάντεψε) λέξεις διαφορετικές... Και αν το να μπερδέψεις τις τονικότητες ανάμεσα στο σου και το σου δεν ακούγεται τόσο σοβαρό, αν κάνεις το ίδιο λάθος με το καο και το καο τότε ίσως να'χεις πρόβλημα γιατί ενώ η μία λέξη σημαίνει 'εννιά' η άλλη υποδηλώνει -ας με συγχωρήσουν οι κυρίες που είπε κι ο Μαραντόνα- "το παγκόσμιο χωριό απ'το οποίο όλοι καταγόμαστε... το μουνί" (και η εξήγηση του τίτλου έλαβε τέλος)

Γι'αυτό προσοχή, όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές.

Όσο για τα πράγματά μου, που έφτασαν από το Τόκυο, καλώς τα δέχτηκα μεν, μού γέμισαν το σπίτι δε, και δεν ήξερα πού να τα χωρέσω. Τελικά αποφάσισα να εξαφανίσω μερικά από αυτά, όπως για παράδειγμα το τραπεζάκι το οποίο και έκρυψα κάτω από τον καναπέ...

Φωτογραφίες (κανονικές, για χατίρι της λεβεντογέννας της μάνας μου):

1. Γορίλος κινεζικά σοκάκια

2. Γορίλος τραμ

3. Γορίλος ουρανοξύστες

Δωμάτιο με θέα

2009-11-10T06:02:00.000-08:00

"Φωνή λαού, οργή Θεού" (ή το αντίστροφο) κατά τη λαϊκή θυμοσοφία, που σημαίνει πως η ώρα ήρθε να υπακούσω στα προστάγματα γνωστών τε και αγνώστων, ακολουθητών του ιστολογίου τούτου [ή μη] καθώς και της μάνας μου της λεβεντογέννας που ρώτησε: "πότε θα βάλεις παιδί μου καμια φωτογραφία να δούμε;". Ιδέ μάνα, ιδέ. Πάρε και συ λίγο κολλύριο, ρίξε, τρίψε και δες τη θέα από το προσωρινό κατάλυμα στο οποίο διαμένω (γιατί στο Παγκράτι τέτοια δεν έχει...)

ΣΑΣΙΝ:

1. θέα προς Βορρά
Ο ηπειρωτικός Γορίλας

2. Θέα προς Ανατολή
Ο νησιωτικός Γορίλας

3. Θέα προς Βορρά (πάλι)
Ο ηπειρωτικός Γορίλας (πάλι)

Υ.Γ.1 Είσαι τρελός; Το κατάλυμα το πληρώνει η εταιρία...
Υ.Γ.2 Η θέα θα μου κρατήσει παρέα 5 μέρες ακόμα. Μετά θα βάζω κι εγώ κολλύριο και θα βλέπω τι είχα και τι έχασα...

Στο τραμ

2009-11-05T05:33:00.000-08:00

8 το βράδυ, φεύγω από τη δουλειά, περπατάω μέχρι τη στάση του τραμ (έχουμε και τέτοια στο Γορίλα, δίπατα και μονοβάγονα όμως, όχι σαν τις ολυμπιακές σκουληκαντέρες του Πινινφαρίνα), ανεβαίνω πάνω και κάθομαι στη δεξιά πλευρά, στο παράθυρο [ανοιχτό φυσικά].

Απολαμβάνω το φωταγωγημένο αστικό τοπίο καθώς το τραμ ελίσσεται μέσα στο κέντρο της πόλης, προσέχοντας παράλληλα να μην μου κόψει το χέρι ο αντίθετα κινούμενος συρμός (τόσο κοντά...)

Παρατηρώ εντυπωσιακούς ουρανοξύστες αλλά και μικρά παρκάκια, λαμπερά εμπορικά αλλά και στενά γραφικά κινεζικά σοκάκια, καλοντυμένους γιάπηδες μετροσέξουαλ που γυρίζουν σπίτι απ'τη δουλειά αλλά και φτωχικούς βρωμιάρηδες κινέζους που σουλατσάρουν σε εξίσου βρώμικους δρόμους.

Στο φανάρι, ένας χονγκονέζος ποδηλάτης με δυο ογκώδεις φιάλες υγραερίου στο μπροστινό καλάθι(!) περιμένει να ανάψει πράσινο, ενώ στη μπροστινή μου θέση ένας εξηντάρης σχιστομάτης προσπαθεί μέσα σε κινούμενο βαγόνι να βρει την τρύπα για να στάξει λίγο κολλύριο. "Δηλαδή, ποιόν κοροϊδεύεις ρε φίλε;"...

Τριανταδύο

2009-11-01T05:36:00.000-08:00

Κυριακή πρώτη Νοεμβρίου, βγαίνω για βόλτα, σταμπάρω Έητς εν Εμ, μπουκάρω να αγοράσω κανά στρατιωτικό σορτσάκι (καθώς τα τριχωτά μου μπούτια έχουν ανάψει φωτιές μέσα στο τζιν) και βρίσκομαι αντιμέτωπος με την ίδια κατάσταση που πέτυχα στου Ζάρα μια μέρα πριν· το μαγαζί δεν προσφέρει πια την καλοκαιρινή κολεξιόν, έχει μόνο χειμωνιάτικα (1η Νοεμβρίου γαρ).

Συνεχίζω τη βόλτα μου, γυρίζω σπίτι, κοιτάζω τη θερμοκρασία στο πισι και ο υδράργυρος δείχνει τριανταδύο βαθμούς κελσίου! Τριανταδύο γ*μ*μ*ν*ς βαθμούς κελσίου.

Την ίδια ώρα τα μαγαζιά πουλάνε καμπαρντίνες, ζιβάγκο κι επενδύτες...

Την ίδια ώρα υπάρχουν μαλάκες που πάνε και τα αγοράζουν...

Κι η απορία παραμένει: "Πού οδεύουμε κύριοι;..."

Δευτέρα, κοντή γιορτή

2009-10-26T07:34:00.000-07:00

Δευτέρα σήμερα, κι ο Γορίλας γιορτάζει το Τσινγκ Γιούνγκ -τιμώντας τη μνήμη των προγόνων- και κανείς δεν πάει στην δουλειά του, καθότι επίσημη αργία...

εκτός από εμάς τους επίλεκτους μαλάκες που συναλλασσόμαστε σε χρηματιστήρια εκτός Χονγκ Κονγκ...

που όμως είχαμε τη δυνατότητα να πάμε στη δουλειά φορώντας τζιν και κοντομάνικα (ΓΙΕΣ!) και έτσι πήραμε το αίμα μας πίσω...

Συναγαπάν, δοξολογείν και ευλογείν τα γένια τούτου

2009-10-25T02:53:00.000-07:00

ή αλλιώς: "τα βλογήσαμε τα γένια μας..."

Πρώτη βδομάδα στη δουλειά, και πέτυχα -εν Γορίλα- την επίσημη ανακοίνωση των οικονομικών αποτελεσμάτων του τρίτου τριμήνου της τράπεζας. Είχαν διαρεύσει βέβαια στον τύπο από την αρχή της ημέρας και ήταν γνωστό σε όλους ότι 'σκίσαμε', ότι 'πήγαμε γαμάτα', ότι η τράπεζα είναι 'σούπερ κερδοφόρα', ότι 'ουάααα, δύο κόμμα τέσσερα μπίλιον ελβετικά φράγκα;' και άλλα τέτοια ωραία.

Μετά, κατά το απογευματάκι, μας μαζέψανε ("τάου χο, τάου χο" φώναζε η Κινέζα υπεύθυνη κι εννοούσε "Τάουν Χωλ, Τάουν Χωλ"...) στην αίθουσα Α του 21ου ορόφου, να μας αποκαλύψουν τα μεγάλα κεφάλια, μέσω τηλεδιάσκεψης παρακαλώ (Λονδίνο, Τόκυο, Σύδνευ, Γορίλας) το βαθμό της γαματοσύνης μας (γιατί πως είμαστε γαμάτοι το ξέραμε εκ των προτέρων).

Πρωτιές από δω, νάμπερ ουάν από κει, ρεκόρ κερδοφορίας απ΄την άλλη, νάμπερ ουάν ξανά μανά, και στο τέλος ευτυχία και χαμόγελα και ο κόσμος να ρωτάει αν θα πάρουμε αυξήσεις τώρα που θερίζουμε τα φράγκα με κοφτερά δρεπάνια. Ε, σου λέει, 2 μπίλιον στο πρώτο τρίμηνο, 1.6 στο δεύτερο, 2.4 στο τρίτο, μιλάμε συνολικά για 6 μπίλιον ελβετικά φράγκα. Το γεγονός όμως ότι πέρυσι χάσαμε 7.7 μπίλιον (ναι, ναι, από αυτά τα ίδια τα ελβετικά χαρτάκια) δεν το ανέφερε κανείς. Προφανώς ήταν τόσα πολλά τα φετινά ρεκόρ και οι πρωτιές, που χρόνος δε βρέθηκε καθόλου για συγκρίσεις με τις περσινές ζημιές. Σου λέει "Περασμένα, ξεχασμένα" και η δοξολογία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία...

Αρχίσαμε πάλι...

2009-10-25T02:22:00.000-07:00

Είμαι ο Κουρετίνιο και πιστεύω ότι είμαι καλά, αλλά κανείς δε με πιστεύει...

Το ιστολόγιο τούτο θέτει ως στόχο (εκτός βέβαια του προφανούς: να μη χαλάσει το σερί με τα ιστολόγια) να καταγράφει Γοριλιές, όταν και όπου και όσο μπορεί. Δεδομένου ωστόσο ότι το ωράριο της δουλειάς είναι συνήθως οχτώ αεμ με οχτώ πιεμ (το 8 είναι ο αγαπημένος αριθμός των Κινέζων βλέπεις...) το όλο εγχείρημα ίσως να μην κρατήσει και πολύ· μέχρι τότε όμως ο ΓΚΟΡΙΛΑ θα έχει δείξει τα νύχια, τα δόντια και την τρίχα του...

Αβάντι μαέστρο!